درخت عجیب بائوباب

به درخت بائوباب، بطری آب نیز می گویند برای اینکه این درخت مدتی طولانی و بدون باران به حیاط خود ادامه دهد،تنه ای اسفنج مانند دارد. یعنی وتی باران میبارد،در تنه اش انقدر آب جمع می شود که کلفت و بزرگ میشود. آن وقت در فصل تابستان که بی آبی به اوج خود میرسداز این آب استفاده می کنند.

در نزدیکی شهر مورونداوا در ساحل غربی ماداگاسکار، جنگلی قدیمی از درختان بائوباب قرار دارد که عمر برخی درختان آن بیش از هزار سال است و فضایی جادویی، باعظمت و بی‎نظیر را در جزیره ماداگاسکار ایجاد کرده است.بائوباب می‌تواند تا 30 متر بلندی و 11 متر قطر داشته باشد. این درخت با آن شکل عجیب و غریب برای دوام آوردن در شرایط گرم و خشک تکامل پیدا کرده و می‌تواند تا 120هزار لیتر آب را در تنه خود ذخیره کند. میوه این درخت نیز خوردنی است.

استلاکتیت و استلاگمیت ها چگونه به وجود می آید؟

به قندیل هایی که در اکثر غارها وجود دارند استلاکتیت و استلاگمیت می گویند.استلاکتیت ها رسوبات آهکی هستند که از سقف غارها آویزان هستند.استلاگمیت ها نیز رسوبات آهکی هستند که به صورت ستون های مخروطی شکل در کف غارها به وجود می آیند.اکثر غارها در صخره های آهکی و گچی تشکیل می شوند.این نوع صخره ها عمدتا از کربنات کلسیم به وجود آمده اند و اسید ضعیف می تواند آنها را به راحتی در خود حل کند.قطرات باران به هنگام بارش، دی اکسید کربن موجود در هوا را جذب میکنند.
آب باران که صورت اسیدی دارد میتواند سنگ آهکی را در خود حل کند.آب حاوی آهک که قطره قطره از سقف این غارها چکه میکند بخار می شود و رسوبات آهکی آن باقی می ماند. به مرور زمان مقدار رسوبات آهکی آن باقی میماند.به مرور زمان مقداررسوبات آهکی افزایش می یابد و به تدریج این رسوبات به صورت قندیل از سقف آویزان می شوند و استلاکتیت ها را به وجود می آورند.استلاگمیت ها نیز به همین شکل تشکیل می شوند با این تفاوت که آنها از به جا ماندن رسوبات آهکی آبی که بر کف غارها چکه میکنند به وجود می آیند.گاهی اوقات ممکن است استلاگمیت ها آنقدر بلند شوند که به استلاکتیت ها بپیوندند و ستونی را به وجود آورند.در برخی از غارها استلاگمیت ها به اندازه ای بزرگ میشوند که دهانه غار را مسدود میکنند.

میزان رشد استلاگمیت ها و استلاکتیت ها به رطوبت غار،دمای داخل غار و ضخامت لایه سنگ آهک بالای غار بستگی دارد.برخی از استلاگتیت ها ممکن است 2/5سانتیمتر در سال بلند شوند در حالی که برخی دیگر یکصد سال و یا بیشتر طول میکشد تا چند سانتیمتر بلندتر شوند.وقتی رسیدن آب به کف غار متوقف شود،رشد استلاکتیت ها هم متوقف می شود و غار به عنوان مرده در نظر گرفته می شود.

فواید روزه گرفتن

روزه فواید جسمی و روحی فراوانی برای انسان در بردارد و روزه داری، شفا بخش جسم و همچنین توان بخش، جان انسان است. تحقیقات ثابت می‌کند روزه داری درست که با کاهش 20 تا 30 درصد مصرف غذا همراه است، نتایجی چون کم شدن چربی‌های ذخیره، کم شدن میزان چربی خون و کلسترول و نیز فعال شدن سیستم ایمنی بدن را به دنبال دارد.

سفره افطار در رمضان

به گفته پزشکان، در مدت روزه داری، دستگاه گوارش برای چندین ساعت خالی می‌ماند و در واقع این دستگاه و سایر دستگاه‌هایی که به گونه‌ای در هضم و جذب مواد غذایی دخالت دارند، استراحت کرده و پس از روزه داری به شیوه بهتری اعمال خود را انجام خواهند داد.

روزه در حقیقت باعث استراحت معده می‌شود. در حالت روزه، اسید معده به جای غذا به وسیله صفرا، خنثی می‌شود و زخم معده ایجاد نمی‌شود. به همین دلیل افراد روزه دار باید بدانند که پرخوری، خود موجب زیان‌های چشم گیری برای دستگاه هاضمه می‌شود.

پیروی از یک برنامه غذایی صحیح در ایام ماه مبارک رمضان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است تا هم بتوان عادات غذایی غلط را اصلاح کرد و هم از برکات معنوی این ماه بهره برد.

روزه داری و چربی خون بالا

طی مطالعات صورت گرفته روزه گرفتن برای افراد مبتلا به چربی خون بالا مفید است و میزان چربی‌های نامطلوب موجود در خون را تنظیم کرده و موجب افزایش میزان چربی مفید خون در بدن می‌شود.

برخی از بیماران مبتلا به دیابت نوع دوم تحت نظر پزشک معالج و یک متخصص تغدیه می‌توانند روزه بگیرند و از اثرات مفید روزه بهره‌مند شوند.

روزه داری در اغلب بیماری‌هایی که عادات غلط غذایی، چاقی و افزایش وزن در بروز آن‌ها دخالت دارد نقش موثری در بهبودی این نوع بیماری‌ها دارد.

سالمندان هنگام روزه گرفتن باید مراقب کاهش میزان آب بدن و کاهش قند خون باشند چرا که این عوامل منجر به ایجاد سرگیجه در این افراد می‌شوند.

زنان باردار که در ماه‌های اول بارداری هستند نیز باید مراقب مشکل کمبود غذایی در ماه مبارک رمضان باشند.

افراد دارای مشکل زخم معده و بیماری‌های گوارشی حتما باید با نظر پزشک معالج خود روزه بگیرند.

بیماران دیابتی نوع یک (وابسته به انسولین) قادر به روزه داری نیستند. دیابتی‌های نوع یک به دلیل داشتن برنامه و وعده‌های غذایی با فاصله معین و منظم قادر به گرفتن روزه نیستند. برخی افراد میانسال که دیابت نوع دو خفیف و کنترل شده دارند، می‌توانند زیر نظر پزشک در روزهای کوتاه سال روزه بگیرند.
روزه داری نباید موجب پرخوری به هنگام سحر و افطار و بی نظمی در خواب شب شود و در صورت رعایت این مسایل، روزه داری صحیح به کاهش استرس‌ها منجر می‌شود

مصرف نشاسته و پروتئین در ماه مبارک رمضان، انرژی بدن را تامین می‌کند. غذاهای گوشتی می‌تواند پروتئین مورد نیاز بدن را در ماه رمضان تامین کند. روزه داران از خوردن غذاهای شور در این ماه پرهیز کنند و حتی الامکان در این ماه، نمک را با احتیاط مصرف کنند. مصرف نمک و غذاهای شور فقط عطش روزه دار را بیشتر خواهد کرد. هموطنان روزه دار باید بدانند که استفاده از انواع میوه و سبزیجات، می‌تواند جایگزین مناسبی برای مواد غذایی پرنمک باشد. همچنین مصرف شیر فراوان نیز سبب رفع تشنگی می‌شود. استفاده از غذاهایی که آسان هضم می‌شود و باعث جذب انرژی لازم در بدن می‌شود، به روزه داران توصیه می‌گردد. روزه داران در این ماه از افراط در مصرف مواد غذایی پرهیز کنند.

استفاده از آب کافی در ماه رمضان برای سلامت پوست و بدن ضرورت غیر قابل انکاری دارد. استفاده از کرم‌های مرطوب کننده همزمان با نوشیدن آب کافی در فواصل افطار و سحر، روش مکملی برای حفط سلامت پوست است.

عقاب ها

 

عقاب یکی از بزرگ‌ترین و نیرومندترین پرندگان جهان است. عقابها منظری مغرور و ترسناک و قدرت شکارگری بسیار دارند. برخی از عقابها حین پرواز شکار خود را صید می‌کنند. عقاب طلائی را گاه سلطان پرندگان گفته‌اند. عقابها سخت از خطر، مخصوصاً انسان گریزان هستند و به ندرت به آدمی حمله می‌کنند. عقاب توانائی بلند کردن یک آدم کوچک اندام را دارد. مشخصات عقاب معمولاً از ۷۶ تا ۸۹ سانتی متر از نوک منقار تا انتهای دم طول، و از ۳ تا ۶ کیلوگرم جرم و بال‌هایش حدود دو متر بلندی دارد. سر عقاب بزرگ و پوشیده از پر است. چشمانی درشت دارد که هریک از آن‌ها در یک طرف سرش قرار دارد. از قدرت بینائی فراوان بهره‌مند می‌باشد. عقاب‌ها می‌توانند از فراز آسمانها شکار خود را ببینند واز نقاط بلند همچون صاعقه بر سر شکار نگون بخت فرود آیند. منقار نیرومند وتندی دارند. منقار عقاب طلائی به پنج سانتی متر می‌رسد. برخی از عقابها منقاری بزرگ‌تر دارند. رنگ و بال و طول و شکل عقابها از منطقه تا منطقهٔ دیگر اختلاف دارد به طوری‌که در عقابهای آسیائی و اوروپائی وآمریکائی تفاوت آن نمایان است. عقابها پاهایی نیرومند و به رنگ زرد و روشن دارند. عقابها برای درهم شکستن شکار خود از منقار و چنگال پاهای خود استفاده می‌کنند. پاهای عقاب طلائی پوشیده از پر (ریش) است، اما قسمت پائین پاها بدون پر می‌باشد. محل زندگی عقابها در علفزار و جنگل‌های زمین‌های پست و بر فراز کوه‌های بلند و ناهموار و در نقاط دوردست و تقریباً دست نخورده توسط انسان زندگی می‌کنند. با پرها و بالهای بلند، عقاب می‌تواند به آسانی پرواز وشکار خود را از زمین بلند کند. عقاب گاه، با بالهای خود به شکار ضربه می‌زند. اما نمی‌تواند با بال‌هایش بجنگد. عقاب هنگام جنگ از منقار و پاهای نیرومند خود استفاده می‌کند، بیشتر عقابها قهوه‌ای رنگ و یا سیاه رنگ هستند. جوجه عقابها تا سن بلوغ خود که چهار سال طول می کشد پر و بال کامل ندارند. سّن عقاب عقابها معمولاً از ۲۵ تا ۳۵ سال تقریباً عمر می‌کنند، البته گاه تا ۴۵ سال و حتی بیشتر هم عمر کرده‌اند. قلمرو عقاب از پنجاه تا ۱۷۰ کیلومتر مربع پیش بینی کرده‌اند. آشیانه عقاب‌ها بیشتر بر فراز بلندی‌ها، بالای درختان بلند و شکاف صخره‌ها و کوه‌های مرتفع و پرتگاه‌ها می‌باشد. ن ماد عقاب در ملل مختلف یکی از سمبل های ملی ایالات متحده امریکا که در لوگوی وزارت خانه های مختلف آن نیز دیده میشوند. روی کت نیروهای نظامی آلبانی یک عقاب سیاه دو سر وجود دارد. بر روی لباس نظامی نیروهای ارمنستان یک عقاب و شیر طلایی وجود دارد. روی لباس نظامی نیروهای اتریش یک عقاب سیاه وجود دارد. روی کت نیروهای نظامی مصر یک عقاب طلایی که به سمت چپ نگاه می‌کند وجود دارد. همچنین روی لباس فرم نظامی بسیاری از کشورها از جمله مکزیک، اردن، عراق، اندونزی، نیجریه، نیروی هوایی پاکستان، فیلیپین، پاناما، روسیه، رومانی، صربستان، سوریه نیز عقاب وجود دارد. عقاب دوسر نماد امپراتوری بیزانس بود. پرچم سلطنتی هخامنشیان منقش به عقاب بود.

سفر بی بازگشت به مریخ!!!

حتما بخونید خیلی جالبه:

در پي فراخوان بين المللي طرح بلندپروازانه اعزام انسان به سفري بي‌بازگشت به مريخ، هزاران نفر از سراسر جهان براي حضور در اين ماموريت اعلام آمادگي کرده اند که در بين آن ها بيش از 70 ايراني نيز حضور دارند.تاکنون بيش از 20 هزار نفر از سراسر جهان براي حضور در اين پروژه که يک سفر بي بازگشت است، ثبت نام کرده اند.به گزارش ايسنا، سازمان خصوصي و غيرانتفاعي هلندي Mars One با هدف ساخت سکونتگاه انساني بر سطح سياره مريخ تأسيس شده است؛ در سال 2011 اعضاي بنياد Mars One گردهم آمدند وبرنامه استراتژيکي براي فرستادن انسان به مريخ تدوين کردند. اين مسافران فضايي هرگز به زمين باز نمي گردند، آن ها زندگي خود را در مريخ خاتمه مي دهند.اين بليت يک طرفه به مريخ مأموريت را ممکن مي کند، هزينه را کاهش مي دهد و از سوي ديگر بايد در نظر گرفت که هنوز هيچ فناوري براي بازگشت به زمين از مريخ وجود ندارد. اين شرکت اعلام کرده درحال حاضر به هيچ فناوري جديدي براي فرود انسان روي مريخ نيازي نيست.

بودجه پيش بيني شده براي اين پروژه 6ميليارد دلار است که حدود 66 درصد هزينه ها تنها به ارسال و فرود فضاپيماي حامل ساکنان مريخ اختصاص دارد.

دليل انتخاب مريخ آن است که پس از زمين، قابل سکونت ترين سياره در منظومه شمسي محسوب مي‌شود.خاک اين سياره حاوي آب است و هواي نسبتا مناسبي دارد؛ نور کافي خورشيد امکان استفاده از پنل هاي خورشيدي را فراهم و لايه نازک جو نيز يک لايه محافظ در برابر پرتوهاي کيهاني و نور خورشيد ايجاد مي کند.ريتم شبانه روزآن نيز شباهت زيادي به زمين دارد و هر روز در اين سياره 24 ساعت و 39 دقيقه و 35 ثانيه است.مهلت ارسال درخواست هابراي سفر بدون بازگشت به مريخ آگوست 2013 پايان مي يابد، بهره هوشي مناسب و سلامت کامل جسمي و روحي از جمله شروط اصلي براي ثبت نام اوليه در اين طرح عنوان شده است.

هدف نهايي در اين طرح، انتخاب 24 تا 40 فضانورد دوره ديده است که پس از 7 سال تمرين و آماده سازي،در گروه هاي 4نفري هر 2سال يک بار راهي سياره سرخ مي شوند.افرادي که در فهرست نهايي ساکنان آينده مريخ قرار مي گيرند، اطمينان دارند که هرگز به زمين بازنخواهند گشت؛ در اين شرايط مريخ به سکونتگاه هميشگي و محل زندگي، کار و مرگ آن ها تبديل مي شود.سفر به مريخ حدود 7 ماه به طول مي انجامد.

فضاي اختصاص يافته به هر فضانورد در داخل کپسول ها 50 مترمربع است و 200 مترمربع فضاي داخلي نيز به اتاق خواب، محوطه کار، اتاق نشيمن و واحدهاي پرورش گياهان اختصاص يافته است. فضانوردان هنگام ترک محل سکونت خود و براي در امان ماندن از پرتوهاي کيهاني بايد از لباس هاي ويژه (Mars Suit) استفاده کنند.ساکنان آينده مريخ در طول زندگي شان به صورت روزانه و مستمر گزارش‌هايي را به مراکز کنترل زميني ارسال مي کنندو نحوه زندگي و کشفيات خود را با ساکنان زمين به صورت زنده و مستقيم به اشتراک مي گذارند. نخستين ساکنان انساني مريخ به طورقطع به توليد مثل نيز فکر خواهند کرد؛ پزشکان تأکيد مي کنند که ديدگاه روشني نسبت به احتمال باردار شدن و زايمان در شرايط گرانش ضعيف مريخ که 38 درصد گرانش زمين است، ندارند.

محققان اصلي ترين چالش پيش رو براي عملي شدن اين طرح را نحوه تعامل و همکاري اعضا در طول سفر بسيار طولاني از زمين تا مريخ و پس از آن زندگي تا آخر عمر بر سطح سياره سرخ عنوان مي کنند.گرانش مريخ که تنها 38 درصد گرانش زمين است، چالش ديگري است که به احتمال قوي باعث تغييرات فيزيولوژيکي بدن از جمله کاهش تراکم استخواني، ضعف عضلاني و مشکلات گردش خون مي شود.بيماري ها و مشکلات حاد پزشکي نيز در مريخ قابل درمان نيست؛ همچنين اگر لباس مخصوص فضانوردان در محيط خارج از کپسول ها صدمه ببيند، احتمال مرگ فرد وجود دارد.

مأموريت ارسال انسان به اين سياره مي تواند حيات بالقوه در مريخ را نيز تهديد کند.هر انساني که قدم بر سطح سياره مريخ بگذارد، بيش از 100 تريليون ميکروب به همراه خواهد داشت که مي تواند ارگانيسم هاي احتمالي موجود در مريخ را نابود کند.

ابو علی سینا

ابو علی سینا حکیم، فیلسوف، طبیب و دانشمند بزرگ ایرانی که در جهان غرب به نام(Avicenna) و با لقب "امیر پزشکان" شناخته شده است، در ماه صفر از سال 370 هجری قمری در شهر بخارا به دنیا آمد.

این حکیم بزرگ که بعدها موثرترین چهره در علم و فلسفه جهان اسلامی شد و القابی مانند شیخ الرئیس، حجة الحق و شرف الملک به او دادند، از آغاز کودکی استعداد و شایستگی عجیبی در فرا گرفتن علوم مختلف داشت.

 برای خواندن بقیه ی مطلب به ادامه ی مطلب بروید:

ادامه نوشته

دایناسور تی رکس

تی رکس،‌دایناسور گوشتخوار بزرگی بود که در دوره کرتاسه پسین، حدود ۸۵ تا ۶۵ میلیون سال قبل، در محیطهای مرطوب، نیمه حاره ای، در جنگلهای باز نزدیک رودخانه و در مردابهای بیشه ها زندگی می کرد. آب و هوای این مناطق معتدل بود.
تا این اواخر،‌تی رکس را بزرگترین دایناسور گوشتخوار می دانستند، اما گیگانتوزاروس و کارکارودونتوزاروس ، اندکی بزرگتر هستند.
● آناتومی
تی رکس، شکارچی درنده ای بود که روی دو پای قدرتمند راه می رفت. این گوشتخوار،‌ سری بزرگ و دندانهایی تیز و نیشدارداشت و ماهیچه های آرواره اش به خوبی توسعه یافته بود. دستهای این دایناسوربوده و در هر دست دو انگشت داشت. پاهای پرنده مانند تی رکس،‌سه پنجه بزرگ داشت که درهر سه پنجه ناخن وجود داشت(به علاوه یک ناخن کوچک روی پنجه کوچک چهارمی). تی رکس، دمی باریک، سفت و تیز داشت که ایجاد توازن می کرد و به هنگام دویدن، امکان چرخیدن جانور را فراهم می کرد. گردن تی رکس، کوتاه و ماهیچه ای بود. بدن آن بسیار توپر و نیرومند بود اما استخوانهایی توخالی داشت.
● اندازه
طول تی رکس، بیش از ۴۰ فوت(۴/۱۲ متر) و بلندی آن حدود ۱۵ تا ۲۰ فوت(۶/۴ تا ۶ متر) و طول دستها تنها حدود ۳ فوت(۱متر)بود. وزن تیرانوزاروس،۵ تا۷ تن بود.
طول جمجمه بزرگ آن۵ فوت(۵/۱ متر)، فاصله حفرات چشمی در جمجمه۴ اینچ (۲/۱۰سانتیمتر) و قطر کره چشم حدود ۳ اینچ(۶/۷سانتیمتر)بود.
طول ردپای برجامانده از تی رکس۵۵/۱فوت(۴۶سانتیمتر) می باشد(اگرچه طول پاها بلندتر وحدود ۳/۳ فوت(۱متر) بوده اما تی رکس مثل دایناسورهای دیگر روی پنجه هایش راه می رفته است). طول گامهای بلند آن بیش از ۱۲ تا ۱۵فوت(۶/۴-۷/۳ متر)بوده و با سرعت ۱۵ مایل در ساعت(۲۴ کیلومتر در ساعت) می دویده است.
● دندانها و آرواره
طول آرواره های تی رکس بیش از ۴ فوت(۲/۱ متر) بوده و ۵۰ تا۶۰ دندان ضخیم،‌مخروطی شکل و استخوان خردکن داشته است که اندازه آنها از خیلی کوچک تا حدود ۹ اینچ(۲۳سانتیمتر)درتغییر بوده است. تی رکس های بالغ، در آرواره شان دندانهایی با اندازه های مختلف داشتند، هنگامی که دندانی می شکست، دندان جدید(وکوچکتر)ی به جای آن رشد می کرد. طول بعضی از دندانهای یافت شده تیرانوزاروس، بیش از ۱۳ اینچ(۳۳سانتیمتر)است. این دایناسور در هر وعده غذایی، بیش از ۵۰۰ پوند(۲۳۰کیلوگرم) گوشت و استخوان را می خورده است.
تی رکسها، دندانهای نیش پیچ داری داشتند. هنگامی که تیرانوزاروس دهانش را می بست، بخشهای بالایی دندانهای آرواره پایینی،‌ به درون دندانهای آرواره بالایی فرومی رفتند.
● پوست
نمونه های فسیل شده ای ازپوست زبر و ناهموارتی رکس، یافت شده است. پوست آنها مانند پوست تمساح زبر و خشن بوده و آن را پوستی نقش دار توصیف کرده اند.
● زیستگاه و پراکندگی
احتمالا تی رکسها در جنگلها زندگی می کرده اند در جایی که شکار آنها(دایناسورهای گیاهخوار) غذا پیدا می کرده اند. فسیلهای تی رکس، در غرب آمریکای شمالی و مغولستان یافت شده اند.
● حواس
بینایی: لوب بینایی تی رکس در مغز، بخش بسیار بزرگی را تشکیل می دهد که اطلاعات بینایی را پردازش می کند. به علاوه تی رکس،‌ قوه درک بالایی هم دارد(از آنجایی که هر دو چشمش در قسمت جلوی جمجمه قرار گرفته اند و نه در دو طرف)اما تنها دایناسوری نیست که قوه درک بالایی دارند. کلا، شکارچیان،‌قوه درک بالایی دارند که در شکار کردن به آنها کمک می کند. معمولا چشمهای جانورانی که شکار می شوند(مانند دایناسورهای گیاهخوار)، در طرفین سر آنها قرار دارد(و قوه درک بالایی ندارند). نحوه قرارگیری چشمها به آنها کمک می کند تا شکارچی را از هر دو طرف ببینند.بویایی: در مغز تی رکس، منطقه بسیاربزرگی، برای پردازش بوها وجود دارد
● دم
تی رکس، دمی سفت و نوک تیز دارد(مانند تتانورانها ی دیگر(به معنای دارای دم شق). برای چالاکی و دویدن سریع جانور،‌ دم آنها با سر بزرگشان در توازن بوده است.
بخش کوچکی از دم در اثر قفل شدن زیگوپوفیز مهره ها سفت و شق می شد(در هم قفل شدن ساختارهای استخوانی در جلو و عقب کمان عصبی، قفل شدن یک مهره در دیگری).
 نمونه های دیگری ازدایناسورهای بزرگ گوشتخوار
اگرچه تی رکس، بزرگترین دایناسورگوشتخوارکشف شده نیست، اما مطمئنا یکی از بزرگترین شکارچیان خشکی بوده است. گیگانتوزاروس کارولینی و کارکارودونتوزاروس ، که اخیرا کشف شده اند، حتی از تی رکس هم بزرگتر بوده اند.
● مقایسه اندازه
تی رکس، گوشتخواری به طول حدود ۴۰فوت(۴/۱۲ متر)،‌ بلندی ۲۰-۱۵فوت(۶-۶/۴ متر) و وزن ۷-۵ تن بود و احتمالا،‌ مثل ما انسانها،‌ حدود ۲۰۰ استخوان داشته است(از آنجایی که اسکلت کامل تی رکس پیدا نشده است، هیچ کس به درستی نمی داند که چند استخوان دارد).حدود دوازده اسکلت تی رکس پیدا شده است.
● جمجمه و آرواره
طول آرواره های تی رکس،‌بیش از ۴ فوت(۲/۱متر)بود و ۵۰ تا ۶۰ دندان ضخیم، مخروطی و استخوان خردکن داشت که طول هر کدام ۹ اینچ(۲۳ سانتیمتر)بود.
در مدفوع تی رکس، استخوانهای خرد شده یافت شده است. دندانهای این دایناسور، آنقدر قوی بود که توسط آنها ضربات و صدمات زیادی را به جانوران دیگر وارد می کرد. توانایی خرد کردن و استفاده از مواد غذایی موجود در آن(مغز استخوان)‏، این امکان را برای تی رکس فراهم می کرد که علاوه بر شکار کردن،‌ لاشخور خوبی هم باشد.
تی رکس،‌ مانند دایناسورهای دیگر،‌ دیاپسیدبود(مثل همه خزندگان به استثنای لاک پشت). دیاپسیدها،‌جانورانی هستند که در دو طرف جمجمه شان، دو سوراخ اضافی دارند.
● پاها
مثل همه دایناسورهای دیگر، تی رکس روی پنجه هایش راه می رفت. اصطلاح مورد استفاده دانشمندان در این زمینه، پنجه رو است. جانوران دیگری که پنجه رو هستند عبارتند از سگها، گربه ها و جوجه ها. در این جانوران،‌ در قسمت پشت پا، بافتی وجود دارد که به صورت جذب کننده ضربه و شوک است. انسانها،‌ خرسها و تمساحها طور دیگری راه می روند. آنها کف رو(پهن پا) هستند.
تی رکس،‌روی هر پا سه انگشت چنگالی و یک انگشت پهن(یا شست پا،‌انگشت بسیار کوچک و بی استفاده) داشته است. پاهای تیرانوزاروس،‌ بسیار قوی و قدرتمند بودند.
● شانه و بازو
دستان تی رکس، در مقایسه با بقیه بدنش،‌بسیارکوچک بود. بخش بالایی دست در بدن فرو می رفت،‌ دستهای تی رکس تقریبا بلااستفاده بودندو حرکت بسیار محدودی داشتند. دستهای تی رکس حتی به دهانش نمی رسید.
تی رکس در هر دست، دو انگشت داشت.
● لگن خاصره
تی رکس جزء دایناسورهای ساریچین و دایناسوری کفل دار بود. این نوع دایناسور، رانی داشت که در آن، استخوان شرمگاهی به طرف جلو و پایین قرار می گرفت(برخلاف دایناسورهای اورنیتیسچین که در آنها استخوان لگن خاصره به سمت عقب و پایین قرار داشت).
● تی رکس
تی رکس در دوره کرتاسه پایانی،‌حدود ۸۵ تا ۶۵ میلیون سال قبل،‌تا انتهای دوران مزوزوییک ،‌عصر خزندگان،‌ می زیست. در این زمان،‌زمین ازنظر لرزه ای فعال بود. فورانهای آتشفشانی بسیاری رخ می داد. ابرقاره پانگه آ،‌ شکسته و خرد شد و قاره های اوراسیا و گندوانا،‌ از هم جدا شدند . در این زمان هیچ کلاهک قطبی وجود نداشت،‌سطح آب دریا بالاتر از حد فعلی و آب و هوا هم گرمتر از حال حاضر بود.
تیرانوزاروس، از آخرین گونه های دایناسور بود که قبل از انقراض کرتاسه- ترشیاری (K-T) در ۶۵ میلیون سال قبل، تکامل یافت.

دایناسورهای هم عصر تیرانوزاروس عبارتند از: تریسراتوپس (که احتمالا تی رکس آن را شکار می کرده است)، آنکیلوساروس (گیاهخوار زره دار)،‌ مایازورا (گیاهخوار)،‌ ادمونتونیا(دایناسور صفحه ای)،‌ آناتوتیتان (دایناسور نوک دار شناگر)،‌ پاکیسفالوزاروس (دایناسور شاخدار وگیاهخوار)،‌ پارازارولوفوس (دایناسور نوک دارشناگر)،‌ کوئتزالکوتلوس (خزنده بزرگ پرنده که دایناسور نبوده است)،‌ کوریتوزاروس (دایناسور زره دار و شناگر)،‌ استیراکوزاروس و بسیاری دیگر از سوسمارهای کرتاسه.